wibiya widget

२ γουλίες αλήθεια .....

Τελευταία πολλά ερωτήματα, πολλές ανησυχίες …
Ανάβει το τρίτο η το τέταρτο τσιγάρο, εκεί που είχε πει ότι θα το κόψει. Δε βαριέσαι? Μια ζωή την έχουμε, ας πάρουμε κ το ρίσκο να πεθάνουμε από αυτό, σκέφτεται.
Στο μυαλό της τριγυρνάει μια φράση : Δεν τον εγκρίνεις, ε? Τι σημαίνει αυτό ? Τι είναι τελικά οι σχέσεις? Αυτός ή αυτή που εγκρίνουν οι φίλοι και οι φίλες ή αυτός/αυτή που ο άλλος νιώθει καλά και άνετα μαζί του? Και αν τον εγκρίνουν τι γίνεται? Τα προβλήματα έχουν λυθεί? Μήπως έτσι οι φιλίες σώζονται? Ή με αυτόν τον τρόπο κουκουλώνονται τα προβλήματα στη μεταξύ σας φιλική σχέση? Και αν δεν τον εγκρίνουν? Τι γίνεται και τότε? Σου κάνουν ψυχολογικό πόλεμο να σε τσεκάρουν για πόσο μπορείς να αντέξεις? Και αν δεν αντέξεις? Τότε η φιλία διαλύεται για μια εφήμερη σχέση? Κανονικά δεν πρέπει να στηρίζουν όποια επιλογή κάνεις στη ζωή σου αντί να σου γκρινιάζουν συνέχεια? Τελικά μήπως επειδή θέλεις το καλύτερο για τον φίλο σου όλους τους θεωρείς ακατάλληλους?
Πάει και το πέμπτο τσιγάρο.. Ίσως πια μόνο αυτό της έμεινε για παρέα.. Ρουφάει τον καπνό, τον βάζει βαθιά μέσα στα πνευμόνια της γνωρίζοντας ότι έτσι μειώνει κατά πολύ το όριο της ζωής της.. Παρόλ’αυτά δε την νοιάζει.. Όλα μοιάζουν να διαλύονται μέσα σε μια στιγμή. Πότε μια σχέση είναι λάθος και ποτέ σωστή? Πότε νιώθεις ότι δε γίνεται να συμβαδίζεις με κάποιον από ένα σημείο και μετά? Όταν πλέον έχεις φτάσει σε σημείο να θεωρείς ότι όλες οι κινήσεις του είναι λάθος, όταν σταματάς να νοιάζεσαι για το τι κάνει, πώς περνάει, τι σκέφτεται ή όταν του λες έχω απογοητευτεί μαζί σου?
Καθώς τα σκέφτεται όλα αυτά αρχίζει να καταλαβαίνει πως νιώθει μια ψύχρα μέσα της. Μια ψύχρα, που ποτέ άλλοτε δεν είχε νιώσει. Σκέφτεται τις στιγμές που ζήσανε όλοι μαζί σαν παρέα αλλά και μόνοι τους σαν 2 φίλοι και δε νιώθει τίποτα. Ούτε αγάπη, ούτε νοσταλγία, ούτε πόνο.. Ένα κενό νιώθει… Κάτι τελείως αδιάφορο.. Και ένα κρίμα μόνο βγαίνει από τα χείλη της.. Ένα κρίμα από τα βάθη της ψυχής της, γιατί τώρα κατάλαβε πως μόνο την ζήλευε.. Η ζήλια της τα έκανε όλα.. Τα δικά της τα προβλήματα που ποτέ δεν έλυσε ή τουλάχιστον που από ένα σημείο και μετά δε φρόντισε να κρύψει για να μη χαθεί η φιλιά τους.. Και το χειρότερο όλων είναι το γεγονός ότι, σε μια δύσκολη στιγμή της θύμισε τα δικά της λάθη, για να μπορέσει η ίδια να βγει από πάνω ..
Το πακέτο κοντεύει να τελειώσει.. Ρουφάει αχόρταγα τον καπνό, σαν να ναι το μόνο της φάρμακο για την αρρώστια της.. Και αυτή έκανε λάθη… Πιο πολλά από την άλλη.. Όμως φρόντισε τα λάθη της να μην επηρεάσουν κανέναν άλλο πέρα απ τν εαυτό της, γιατί δεν ήθελε κανέναν να μπλεχτεί με τις σκέψεις της.. Κρίμα που και η άλλη δεν το κατάφερε… Κρίμα γιατί την αγαπούσε πολύ … Κρίμα γιατί πίστεψε πως θα μπορούσε να στηριχτεί πάνω της … Κρίμα …

Παιχνιδίσματα του νου και της ψυχής….

Μπερδεμένη τα κοιτάει όλα. Θολωμένη η εικόνα στο μυαλό της. Διαφορετικά τοπία. Ξένες φωνές. Φιγούρες απόκοσμες. Γέλια δυνατά. Μέσα απ’αυτά ξεχωρίζει το δικό της. Γελά και όμως δε το νιώθει, δε το ακούει. Σαν να είναι έξω από το σώμα της. Και μιλάει. Με δυσκολία κατανοεί τις λέξεις, που ξεχύνονται σα χείμαρρος. Μιλάει ακατάπαυστα και στην αρχή νιώθει τους άλλους να γελούν. Έπειτα από λίγο, όμως, ακούει κλάματα. Μα καλά τί λέει; Ψάχνει με δυσκολία το νόημα των λεγομένων της , σχεδόν πονοκεφαλιάζει. Τίποτα. Δε βγαίνει άκρη.
Σταματά να μιλάει και σηκώνεται να περπατήσει. Νιώθει να τρεκλίζει και μετά από λίγο στέκεται στα πόδια της. Ανοίγει την πόρτα και περπατά έξω. Στα πρώτα 10 μέτρα σταματά. Θέλει τσιγάρο. Μα καλά αυτή πότε άρχισε να καπνίζει; Δε θυμάται. Όλα είναι συγκεχυμένα στο νου της. Ψάχνει τις τσέπες της αλλά δε βρίσκει τίποτα. Στέκεται όρθια στη μέση του πεζοδρομίου σα χαμένη. Αποφασίζει να συνεχίσει να περπατάει. Η κατεύθυνση είναι άγνωστη και ο προορισμός αδιάφορος για την ίδια.
Σιγά σιγά συνέρχεται. Θυμάται. Ένα μέρος με πολύ δυνατή μουσική, πολλά παιδιά, ποτά, τσιγάρα δεξιά αριστερά. Όλα μέσα σε ένα θολό πλαίσιο. Το μόνο που θυμάται πολύ έντονα είναι μια ματιά, ένα βλέμμα. Ένα ζεστό και φιλικό βλέμμα και μετά κενό.
Σκοντάφτει και πέφτει κάτω. Τυλίγεται στα πόδια της και η ανάμνηση αυτής της ματιάς της φέρνεις δάκρυα. Ακόμη και τώρα νιώθει να’ναι έντονα καρφωμένα πάνω της. Κοιτάει δεξιά αριστερά αλλά δεν υπάρχει ψυχή. Βουρκώνει περισσότερο και συνάμα ένα κύμα θυμού την κατακλύζει. Δε ξέρει γιατί, όμως. Παλεύει να θυμηθεί και η εικόνα είναι πάλι θολή. Σταματά να αναρωτιέται και βυθίζεται σε ένα βουβό κλάμα. Τα δάκρυα πέφτουν πάνω στα αναψοκοκκινισμένα της μάγουλα και πού κ πού ακουγόταν ένας μικρός αναστεναγμός. Κλαίει για εκείνη τη ζεστή ματιά που νιώθει ότι την πρόδωσε. Κλείνει το πρόσωπό της ανάμεσα στα γόνατα της και κλαίει με περισσότερη λύσσα και απογοήτευση. Ένα γιατί επανέρχεται στο νου της αλλά η θολούρα της απαγορεύει να διεισδύσει σε κείνη την πληροφορία.
Δε νιώθει τι γίνεται γύρω της, αν τη βλέπει κανείς, αν την προσπερνάνε, αν την λυπούνται. Δεν την νοιάζει τίποτα, μονάχα να μάθει το γιατί. Μετά από ώρα σηκώνει τα μάτια της και βλέπει να ξημερώνει. Το φως την ενοχλεί αλλά δεν κάνει κάτι για να προστατευτεί. Κοιτάει τον ουρανό, τα χρώματα, τα παιχνίδια του ανέμου. Κλείνει τα μάτια της να νιώσει τον άνεμο σε κάθε πτυχή του κορμιού της. Ανασαίνει γρήγορα, αχόρταγα. Η θολούρα αρχίζει να υποχωρεί σιγά σιγά. Όμως, δε σκέφτεται τίποτα. Μόνο βλέπει την ανατολή. Μαγεμένη σα μικρό κοριτσάκι. Εκστασιάζεται με την πλοκή των χρωμάτων. Ανοιγοκλείνει τα μάτια της, για να δει τυχόν αλλαγές. Παίζει με τον άνεμο περνώντας τα δάχτυλα της μέσα από τα μαλλιά της. Ένα χέρι την πιάνει από τον ώμο. Στην αρχή δεν κάνει καμία κίνηση, δε γυρνάει να δει ποιος είναι. Σαν να μην έχει σημασία ποιος θα της μιλήσει, ποιος θα την πάει σπίτι. Εκείνος της πιάνει ακόμη τον ώμο καθώς σκέφτεται όλα αυτά. Σε μια στιγμή αλλάζει απότομα γνώμη και γυρνάει το κεφάλι της. Δεν αναγνωρίζει το πρόσωπο μόνο τα μάτια. Εκείνη η ζεστή ματιά. Ένα μειδίαμα ζωγραφίζεται στο πρόσωπό της, την αμέσως επόμενη στιγμή όμως το βλέμμα της σκληραίνει. Μπορεί να νιώθει τη ματιά του όμως το αίσθημα της προδοσίας είναι πιο δυνατό. Γυρνάει το κεφάλι της από την άλλη. Εκείνος δε προβαίνει σε καμία κίνηση. Συνεχίζει να έχει το χέρι του στον ώμο της και απλά περιμένει. Μετά από λίγο εκείνη τον ξανακοιτά. Βαθιά μέσα στα μάτια να βρει τις απαντήσεις που δεν μπορεί να ανακαλύψει μόνη της. Δε τις βρίσκει. Βρίσκει εξίσου μεγάλα ερωτηματικά στα μάτια του. Αυτή τη φορά δε στρέφει άλλου το βλέμμα της. Τον κοιτάει γιατί της αρέσει αυτή η ζεστασιά. Της αρέσει όπως είναι τώρα.
Την αγκαλιάζει και κείνη χώνεται ευχαρίστως εκεί μέσα. Χωρίς λόγια, χωρίς γιατί. Στο κάτω κάτω αν δεν νοιαζόταν για αυτήν δε θα την έψαχνε. Δε θα καταλάβαινε πως εκείνη είχε φύγει. Και μ’αυτές τις σκέψεις αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του, σαν να μην υπήρχε αύριο…..

ΕΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΣΤΟΥΣ ΜΟΝΤΕΡΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ


ΕΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΣΤΟΥΣ ΜΟΝΤΕΡΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ

Πάει ο καιρός ο χαλαρός. Αρχίζει η πολυαγαπημένη περίοδος για όλους τους φοιτητές! Και φυσικά μιλάω για την εξεταστική .. Ειδικά αν είσαι κ πρωτοετής εκεί είναι που τα βρίσκεις σκούρα γιατί άντε πάλι κάτσε διάβασε μετά από τόσο διάβασμα που έκανες όλη την χρονιά.. Επειδή λοιπόν βαρέθηκα όλο να διαβάζω τα φετινά βιβλία είπα να διαβάσω τα περσυνό και όχι όποια κ όποια αλλά τα αρχαία και ακόμη ειδικότερα τα πολιτικά του Αριστοτέλη.
Σύμφωνα, λοιπόν, με τα λεγόμενά του η πόλη είναι μια κοινωνία(στην οποία με την ευρύτερη έννοια ανήκαν κ άλλες κοινότητες) κ η συγκρότηση τους είχε ένα στόχο: να πετύχουν το ευ ζην δηλαδή την ευδαιμονία. Ο άνθρωπος γίνεται φανερό ότι είναι συνδεδεμένος με την έννοια του πολίτη καθότι δεν θα μπορούσε να υφίσταται πόλη χωρίς πολίτες. Η επιδίωξη του αγαθού αυτού είναι μια ενέργεια που ο κάθε πολίτης την προσπαθεί μόνος του. Αυτή συνδέεται με την επιδίωξη του αγαθού ως σκοπού της πόλης. Άρα, η ευδαιμονία μέσα από τις πράξεις του ενός ατόμου γίνεται η ευδαιμονία για όλη την πόλη. Έτσι, η συμπεριφορά του ατόμου έχει πολιτικό περιεχόμενο καθώς οι πράξεις του έχουν μόνο πολιτικές συνέπειες.
Ο Αριστοτέλης θεωρεί ότι η πόλη είναι ολοκληρωμένη και τέλεια όταν έχε καταφέρει να πετύχει την αυτάρκεια, δηλαδή την κατάσταση κατά την οποία δε θα χρειάζεται καμία βοήθεια για την κάλυψη των βασικών της αναγκών. Παράλληλα δέχεται ότι η πόλη αποτελεί φυσική ύπαρξη κ ότι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να είναι ενταγμένος εκεί. Αν ισχύει το αντίθετο τότε υπάρχουν άσχημες επιπτώσεις για το ίδιο το άτομο.
Σε γενικές γραμμές αυτά ήταν τα πιστεύω του. Σήμερα, όμως, τι ισχύει?
Όλοι γνωρίζουμε πως τίποτα από αυτά που προανέφερα δεν ισχύει γιατί οι αξίες, τα ιδεώδη , τα ήθη κ όλα αυτά που κρατάνε ζωντανό έναν σωστό πολιτισμό δεν ισχύουν. Ο λόγος? Κυρίως η δίψα για εξουσία κ κατά την άποψη μου όχι το χρήμα, όπως ακούγεται. Το χρήμα υπήρχε από τα πρώτα χρόνια που ο άνθρωπος συγκρότησε για πρώτη φορά πόλη, Το χρήμα αποτέλεσε το βασικό μέσο για να μπορέσει να κάνει τις συναλλαγές του χωρίς να χρειάζεται να μοιράζει τα προϊόντα του δεξιά και αριστερά και μάλιστα πολλές φορές μπορεί να έκανε και «λαν8ασμένες» συναλλαγές ανάλογα με τις ανάγκες του πάντα. Θα μου πει κάποιος όμως ότι και η δίψα για εξουσία προϋπήρχε, Συμφωνώ, όμως, με την εγκαθίδρυση του χρήματος ως βασικού μέσου συναλλαγής πολλοί του δώσανε παραπάνω αξία από όση θα έπρεπε και έτσι φτάσαμε στο σημερινό σημείο. Αφού όσοι μπορέσανε αρπάξανε ό,τι μπορέσανε τώρα έρχονται κ παίρνουν από εμάς.
Η σημερινή μορφή της πόλης δε θυμίζει σε τίποτα τη θεωρία του Αριστοτέλη. Δε μπορώ να δω στη σημερινή κοινωνία ποιος είναι ο στόχος της μιας και δεν πρέπει να υπάρχει εδώ και χρόνια ένας συγκεκριμένος στόχος από μέρους του υπάρχοντος διοικητικού συστήματος. Φυσικά δε τίθεται καν το ζήτημα οι πολίτες να αγωνίζονται για το καλό της πόλης κ άρα για το κοινό καλό, αφού ο καθένας προσπαθεί με κάθε τρόπο να ικανοποιήσει τα δικά του συμφέροντα αδιαφορώντας για το αν πλήττονται τα συμφέροντα άλλων που μπορεί να βρίσκονται σε δυσχερέστερη θέση από τον ίδιο. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη κ αλληλοκατανόηση ανάμεσα στους σημερινούς ανθρώπους κ δε νομίζω να μπορέσει να υπάρξει κιόλας. Γιατί κάποιος μου είχε πει : « παιδί μου εδώ που ήρθες αγωνίσου μόνος σου γιατί κανένας δε θα σε σώσει και όλοι προσπαθούν να σε κατασπαράξουν» . Απ’ότι φαίνεται έχει δίκιο ….

WHITE CHRISTMAS (BING CROSBY 1942) Συνθέτης Irving Berlin

http://www.youtube.com/watch?v=SEsce43dkxw&feature=related





Στις 29 Μαΐου ηχογραφήθηκε το τραγούδι White Christmas, που έμελε να γίνει το πιο εμπορικό τραγούδι όλων των εποχών με συνολικές πωλήσεις περισσότερες από 80 εκατομύρια αντίτυπα. Τα 30 από αυτά αφορούν τις πωλήσεις του τραγουδιού από την ηχογράφηση του Bing Crosby, ο οποίος το παρουσίασε σε διάφορες κινηματογραφικές ταινίες όπως τα: Holiday Inn, Blue Skies και White Christmas. Ο Irving Merlin ήδη είχε στο ενεργητικό του το Easter Parade, που αναφερόταν στο Πάσχα. Έτσι με το White Christmas δημιούργησε ένα κλασικό τραγούδι για τα Χριστούγεννα, που είναι το δημοφιλέστερο Χριστουγεννιάτικο τραγούδι όλων των εποχών.

Των Αρίστων λόγος


Έρχονται στιγμές που αναρωτιέμαι μέχρι που μπορεί να οδηγηθούν οι λαοί έως ότου αντιδράσουν στα βάναυσα μέτρα που τους επιβάλουν οι “ισχυροί” της γης. Αυτοί που κρύβονται πίσω από τους μηχανισμούς εξαθλίωσης και καταδυνάστευσης των λαών, φρόντισαν πολύ καλά να “βυθίσουν” τις μάζες σε ένα πνευματικό λήθαργο, καθιστώντας τες ανίκανες να σκεφτούν για την επιβίωσή τους. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι ξεχάσαν η ίσως δεν έμαθαν και ποτέ ποιοί είναι, από πού είναι, ποιος είναι ο προορισμός τους.
Κάνοντας μερικές σκέψεις επισημαίνω τα κάτωθι:

ΥΠΟ ΚΑΤΟΧΗ Η ΧΩΡΑ

Οι αρχηγοί κρατών ασκούν μια εξουσία η οποία είναι απαραίτητη στις μεταπτωτικές συνθήκες ζωής. Με αυτή την έννοια αποδίδουμε τιμές αρχηγού κράτους. Αύριο καταφθάνει στην Ελλάδα ο γάλλο-εβραίος  επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος-Καν και πληροφορήθηκα από τα ΜΜΕ ότι η Ελληνική πολιτεία θα τον υποδεχτεί αποδίδοντάς του τιμές αρχηγού κράτους. Ο σκληρός τεχνοκράτης πολιτικός, πρώην κουμουνιστής, σοσιαλιστής και πρώην μέλος της γαλλικής πολιτικής σκηνής (υποψήφιος μελλοντικός διεκδικητής της γαλλικής προεδρίας στο μέλλον, αν λάβει το χρίσμα), φαίνεται καθαρά πια ότι ασκεί αυτού του είδους την εξουσία που αναφέρθηκα παραπάνω και που θα έχει συνέπειες για την διαμόρφωση των εξελίξεων στην χώρα μας.       
Η κατοχική κυβέρνηση παραδίδει την χώρα στα χέρια των διεθνών αρπαχτικών, μιλώντας για μέτρα που απαιτούνται για την σωτηρία της πατρίδας μας, ενώ ταυτόχρονα κάνει ότι είναι δυνατό για να αποδομήσει το κράτος. Οι Έλληνες πανηγυρίζουν για την ¨σπίθα¨ που ανάβει ο Μίκης την ώρα που έχουν πιάσει φωτιά τα μπατζάκια μας και καίγεται ο κάμπος, οι Έλληνες πανηγυρίζουν για την τσακμακιά του Μίκη και όλοι μαζί μιλούν για αντίσταση, την στιγμή που  το 80% του εκλογικού σώματος δεν έκανε τον κόπο να σηκωθεί από τον καναπέ του και να πάει να ψηφίσει για το μέλλον του.

ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΡΩΙ ΠΡΩΙ ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ


Στο λεωφορείο όμως συναντάς τόσες ιστορίες που λες τελικά η δικία μου δεν μετράει κ πολύ. Σήμερα λοιπόν όπως κάθε πρωί σηκώθηκα, ντύθηκα, πήρα τα δύο υπέροχα λεωφορειάκια μου (γιατί ή μένεις στο πανόραμα και είσαι μέρος της καπιταλιστικής-κ καλά ελίτ- ή δεν είσαι) και κατέβηκα στο κέντρο, για να πάω σαν καλό κορίτσι στη σχολή μου..
Παρατηρούσα τους ανθρώπους στη στάση.. Πόσοι κοιτάνε αλλά ουσιαστικά δε βλέπουν τίποτα τριγύρω τους, πόσοι σε κοιτάνε με ζήλο η φθόνο, πόσοι είναι αυτοί που έχουν κουραστεί από όλους κ από όλα αλλά κ πόσοι είναι αυτοί που ενώ έχουν κουραστεί, ενώ πιστεύουν πως δύσκολα τα πράγματα θα αλλάξουν έχουν ακόμα εκείνη τη λάμψη στα μάτια τους κ την πεποίθηση πως μπορούν αυτοί, είτε μόνοι τους είτε μαζί με μία μικρή ομάδα ανθρώπων, να προξενήσουν μεγάλες αλλαγές ή ακόμη κ μικρές αλλά ριζικές..
Ολονών τα μάτια, όμως, άμα τα προσέξει κανείς σου βγάζουν μια γλυκιά αίσθηση αναμνήσεων.. Αναμνήσεων μιας ζωής ολόκληρης που κατά πάσα πιθανότητα είναι κ περιπετειώδης(όσο για τα δικά τους δεδομένα περιπετειώδης μπορεί να ήταν).. Ο κάθε άνθρωπος εξάλλου κουβαλά τη δική του ιστορία , κ ως γνωστόν τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας.. Πόσες φορές δε μπήκα στον πειρασμό να ανακαλύψω τις ιστορίες αυτές όμως πάντα σταματούσα θεωρώντας πως παραβιάζω κάτι προσωπικό.
Τουλάχιστον , ξέρω πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ονειρεύονται κ παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο, από αυτό που μας προσφέρουν και μας λένε ότι βάσει αυτού θα ζούμε για τα επόμενα 10 χρόνια. Τουλάχιστον υπάρχουν λίγοι που ακόμα δε φοβούνται να μιλήσουν ελεύθερα κ ας διακυβεύονται προσωπικά τους συμφέροντα. Το ότι είναι λίγοι δε σημαίνει πως οι υπόλοιποι πρέπει να επαναπαυόμαστε και να λέμε : ‘αυτοί ας βγάλουν το φίδι από την τρύπα’ .Δυστυχώς όμως σήμερα αυτό συμβαίνει κ αν δεν αλλάξει τίποτα αυτό θα συμβαίνει για πολλά ακόμα χρόνια...
Related Posts with Thumbnails