wibiya widget


ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΕΙ ΠΙΣΩ

Και ξαφνικά ανακαλύψαμε την Αμερική. Και πήγαν στην άκρη και οι αγανακτισμένοι, και το ΔΝΤ, και το χρέος των πολιτικών προς την Ευρώπη που ζητάνε να τους το εξοφλήσουμε εμείς, και η υποχρέωση του πολιτικού μας συστήματος προς τις τράπεζες που πρέπει να πληρωθεί με οποιοδήποτε τίμημα, και το μεσοπρόθεσμο, και όλα.
Ανακαλύψαμε λέει , ότι στο Ελληνικό ποδόσφαιρο στήνονται παιχνίδια. Ανακαλύψαμε ότι το πρωτάθλημα μας είναι βρώμικο. Τι μας λέτε ρε μεγάλοι? Για τόσο ηλίθιους μας περνάτε? Εσάς περιμέναμε να το ανακαλύψετε? Τους τελικούς του 1962 & του 1964 στο κύπελλο μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού κατά τη διάρκεια του οποίου ο κόσμος έσπασε τα πάντα και δεν τελείωσε ποτέ τον θυμάται κανείς? Από τότε υπάρχει η…………υποψία ότι τα παιχνίδια φτιάχνονται. Όμως τότε δεν υπήρχε ΔΝΤ, ούτε μεσοπρόθεσμο, ούτε Τρόικα.
Από τον Φεβρουάριο λένε οι…….υγιέστατοι κύριοι δημοσιογράφοι ήξεραν, η μάλλον τους είχαν ανακοινώσει ότι τον Ιούνιο θα βγουν όλα στη φόρα, θα αρχίσει η κάθαρση.
Αφού λοιπόν από τον Φεβρουάριο τα ξέρατε, τι περιμένατε? Ξύπνησε ένα πρωί η δικαστίνα η κυρία Παπανδρέου, (έλεος, παντού αυτό το όνομα, τυχαίο?) και αποφάσισε να πάρει τη σκούπα και το φαράσι της και να καθαρίσει το χώρο του ποδοσφαίρου μας? Και γιατί δεν σταματούσατε το πρωτάθλημα τότε και να αρχίσετε το σκούπισμα?
Σατανική σύμπτωση να αρχίζει η κάθαρση τώρα που προσπαθούν να περάσουν το μεσοπρόθεσμο, να σταματήσουν οι εφημερίδες, τα κανάλια, ο κόσμος , και οι γιαγιούλες ακόμα να ασχολούνται με τα ουσιαστικά προβλήματα που μας έχουν φορτώσει και βνα αναρωτιούνται τι θα γίνει με τον…Μάκαρο, τον…Αχιλλέαρο, τον….Βαγγέλαρο, τον….Νικόλαρο και όλους αυτούς. Θέλετε κάθαρση κύριοι, καθαρίστε τους εαυτούς σας πρώτα, κόψτε τον τζόγο, το (δυσ)στοίχιμα, το λόττο, το πρώτο, το κίνο, και όλα αυτά τα τυχερά παιχνίδια που φορτώσατε στην πλάτη του Έλληνα μόνο και μόνο για να του τα παίρνεται από παντού πουλώντας ψεύτικη ελπίδα. Και τότε να δεις καθαρό ποδόσφαιρο, πλυμένο με λουλάκι και αλισίβα όπως έπλενε η γιαγιά μου.
Αλλά σε ποιόν μιλάω, σε αυτούς που έκαναν το χρηματιστήριο τζόγο? Που έκαναν ανθρώπους να αυτοκτονήσουν επειδή έχασαν όλη την περιουσία τους σε μετοχές, στους εφευρέτες των εταιρειών «φούσκα” ?
Δεν μασάμε, δεν μας πείθετε πια, δεν έχετε το κύρος, την αξιοπιστία, το ειδικό βάρος, τα επιχειρήματα, την……… προσωπικότητα με όποιο τρόπο κι αν μετριέται αυτή, να μας πείσετε.
Πάρτε λοιπόν τα ΜΜΕ σας, τις τράπεζες σας, την τρόικα σας, του ΔΝΤ σας και πηγαίνετε σε άλλο γήπεδο να παίξετε μπάλα. Σε αυτό το γήπεδο το παιχνίδι είναι στημένο, μόνο που το ξέρουμε, και όχι μόνο το ξέρουμε αλλά αυτή τη φορά το στήσαμε εμείς, οι αγανακτισμένοι Έλληνες και ξέρετε κάτι? Ήταν να μην αρχίσουμε να σας στήνουμε παιχνίδια, ήταν να μην πάρουμε φόρα γιατί τώρα…….
Και για να σας θυμίσω και μια φράση που κάποτε κάποιοι την είχαν καραμέλα,
“Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω” και όχι μόνο δεν γυρίζει πίσω, αλλά στο διάβα του παρασέρνει όλη τη λάσπη, όλη τη βρομιά που θα βρει στο δρόμο του.
Ο άνεμος ταξιδεύει μακριά της. Τον ακούει που της λέει κάτι στο αυτί, όμως δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι αυτό που της λέει. Μετά από λίγο σταματά την προσπάθεια να καταλάβει τι είναι αυτό που θέλει να της πει κ απλά κοιτάει το τοπίο.
Άγρια βουνά, μια αδάμαστη θάλασσα από κάτω τους, βράχια κοφτερά και αυτή να στέκει εκεί. Στο ψηλότερο σημείο. Να κοιτάει τα πάντα από πάνω ενώ προσέχει ότι τα πάντα στη ζωή είναι ευμετάβλητα. Μπορεί είτε να μείνει εκεί που είναι είτε να πηδήξει και να τελειώσει ο,τι έχει χτίσει τόσα χρόνια. Τα μάτια της δακρύζουν από τον άνεμο. Δεν έχει ενδοιασμό για να πηδήξει αλλά ούτε και για να μείνει εκεί που είναι. Το ίδιο της κάνει.
Όμως θυμάται κάποια λόγια ,χωρίς να θυμάται ποίος της τα πε ή πότε. Μόνο τα λόγια : Και αν το σήμερα σε ξενίζει, το αύριο θα σου φανεί ακόμα πιο άσχημο κ βρώμικο.
Το νιώθει πως έχει δίκιο αυτός που της το πε. Το ζει εξάλλου. Νιώθει ότι δε μπορεί να ξεφύγει από το αναπόφευκτο της μοίρας της. Από αυτό που και η ίδια προσπαθεί τόσο καιρό να αποδεσμευτεί αλλά δε τα καταφέρνει. Της τριβελίζει το μυαλό, της κατατρώει την ψυχή, το είναι της αλλάζει. Πρέπει να το κάνει. Πρέπει να το ζήσει κ ας είναι λάθος.. Κ αν το λάθος της κοστίσει? Δε μετράει. Θα το χει κάνει και θα σταματήσει να την παιδεύει. Τι μετράει περισσότερο? Να κάνει αυτό που τόσο καιρό δε τολμά ή να το αφήσει να χαθεί για πάντα μέσα στη λήθη ?΄
Κοιτά το κενό. Γυρνά πίσω της και κοιτά τη ζωή της. Τι μετράει πιο πολύ για αυτήν? Το λάθος ή το σωστό? Το πάθος ή η λογική? Ο σεβασμός ή η παρόρμηση? Και τι μπορεί να εμπιστευτεί? Το μυαλό ή την καρδιά της?
Τα μαλλιά της ανεμίζουν. Δε θα το κάνει. Ας μείνει η θάλασσα αδάμαστη, ας υπάρχουν ακόμα βράχια γκρι, ας αλλάζει η μια στιγμή μετά την άλλη. Εκείνη θα είναι εκεί, χωρίς να φοβάται για αυτό που επέλεξε. Με αυτό θα συμφιλιωθεί και θα ζήσει. Της αρέσει να υπάρχει αυτό το πάθος στην καρδία της. Της αρέσει που μπορεί να το βάζει αλλού. Της αρέσει που αντί να γίνει αντίπαλός της αυτό έγινε σύμμαχος της πλέον. Και ας είναι λάθος. Είναι το λάθος που ήθελε να κάνει και το έκανε. Και είναι καλά μαζί του κ ας την πρόδωσε.
Κατρακυλώντας από το βουνό χαμογελάει. Τελικά ήταν πιο εύκολο απ΄όσο νόμιζε ….

Ακροβατώντας στο όνειρο...

Ο άνεμος ταξιδεύει μακριά της. Τον ακούει που της λέει κάτι στο αυτί, όμως δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι αυτό που της λέει. Μετά από λίγο σταματά την προσπάθεια να καταλάβει τι είναι αυτό που θέλει να της πει κ απλά κοιτάει το τοπίο.
Άγρια βουνά, μια αδάμαστη θάλασσα από κάτω τους, βράχια κοφτερά και αυτή να στέκει εκεί. Στο ψηλότερο σημείο. Να κοιτάει τα πάντα από πάνω ενώ προσέχει ότι τα πάντα στη ζωή είναι ευμετάβλητα. Μπορεί είτε να μείνει εκεί που είναι είτε να πηδήξει και να τελειώσει ο,τι έχει χτίσει τόσα χρόνια. Τα μάτια της δακρύζουν από τον άνεμο. Δεν έχει ενδοιασμό για να πηδήξει αλλά ούτε και για να μείνει εκεί που είναι. Το ίδιο της κάνει.
Όμως θυμάται κάποια λόγια ,χωρίς να θυμάται ποίος της τα πε ή πότε. Μόνο τα λόγια : Και αν το σήμερα σε ξενίζει, το αύριο θα σου φανεί ακόμα πιο άσχημο κ βρώμικο.
Το νιώθει πως έχει δίκιο αυτός που της το πε. Το ζει εξάλλου. Νιώθει ότι δε μπορεί να ξεφύγει από το αναπόφευκτο της μοίρας της. Από αυτό που και η ίδια προσπαθεί τόσο καιρό να αποδεσμευτεί αλλά δε τα καταφέρνει. Της τριβελίζει το μυαλό, της κατατρώει την ψυχή, το είναι της αλλάζει. Πρέπει να το κάνει. Πρέπει να το ζήσει κ ας είναι λάθος.. Κ αν το λάθος της κοστίσει? Δε μετράει. Θα το χει κάνει και θα σταματήσει να την παιδεύει. Τι μετράει περισσότερο? Να κάνει αυτό που τόσο καιρό δε τολμά ή να το αφήσει να χαθεί για πάντα μέσα στη λήθη ?΄
Κοιτά το κενό. Γυρνά πίσω της και κοιτά τη ζωή της. Τι μετράει πιο πολύ για αυτήν? Το λάθος ή το σωστό? Το πάθος ή η λογική? Ο σεβασμός ή η παρόρμηση? Και τι μπορεί να εμπιστευτεί? Το μυαλό ή την καρδιά της?
Τα μαλλιά της ανεμίζουν. Δε θα το κάνει. Ας μείνει η θάλασσα αδάμαστη, ας υπάρχουν ακόμα βράχια γκρι, ας αλλάζει η μια στιγμή μετά την άλλη. Εκείνη θα είναι εκεί, χωρίς να φοβάται για αυτό που επέλεξε. Με αυτό θα συμφιλιωθεί και θα ζήσει. Της αρέσει να υπάρχει αυτό το πάθος στην καρδία της. Της αρέσει που μπορεί να το βάζει αλλού. Της αρέσει που αντί να γίνει αντίπαλός της αυτό έγινε σύμμαχος της πλέον. Και ας είναι λάθος. Είναι το λάθος που ήθελε να κάνει και το έκανε. Και είναι καλά μαζί του κ ας την πρόδωσε.
Κατρακυλώντας από το βουνό χαμογελάει. Τελικά ήταν πιο εύκολο απ΄όσο νόμιζε ….

२ γουλίες αλήθεια .....

Τελευταία πολλά ερωτήματα, πολλές ανησυχίες …
Ανάβει το τρίτο η το τέταρτο τσιγάρο, εκεί που είχε πει ότι θα το κόψει. Δε βαριέσαι? Μια ζωή την έχουμε, ας πάρουμε κ το ρίσκο να πεθάνουμε από αυτό, σκέφτεται.
Στο μυαλό της τριγυρνάει μια φράση : Δεν τον εγκρίνεις, ε? Τι σημαίνει αυτό ? Τι είναι τελικά οι σχέσεις? Αυτός ή αυτή που εγκρίνουν οι φίλοι και οι φίλες ή αυτός/αυτή που ο άλλος νιώθει καλά και άνετα μαζί του? Και αν τον εγκρίνουν τι γίνεται? Τα προβλήματα έχουν λυθεί? Μήπως έτσι οι φιλίες σώζονται? Ή με αυτόν τον τρόπο κουκουλώνονται τα προβλήματα στη μεταξύ σας φιλική σχέση? Και αν δεν τον εγκρίνουν? Τι γίνεται και τότε? Σου κάνουν ψυχολογικό πόλεμο να σε τσεκάρουν για πόσο μπορείς να αντέξεις? Και αν δεν αντέξεις? Τότε η φιλία διαλύεται για μια εφήμερη σχέση? Κανονικά δεν πρέπει να στηρίζουν όποια επιλογή κάνεις στη ζωή σου αντί να σου γκρινιάζουν συνέχεια? Τελικά μήπως επειδή θέλεις το καλύτερο για τον φίλο σου όλους τους θεωρείς ακατάλληλους?
Πάει και το πέμπτο τσιγάρο.. Ίσως πια μόνο αυτό της έμεινε για παρέα.. Ρουφάει τον καπνό, τον βάζει βαθιά μέσα στα πνευμόνια της γνωρίζοντας ότι έτσι μειώνει κατά πολύ το όριο της ζωής της.. Παρόλ’αυτά δε την νοιάζει.. Όλα μοιάζουν να διαλύονται μέσα σε μια στιγμή. Πότε μια σχέση είναι λάθος και ποτέ σωστή? Πότε νιώθεις ότι δε γίνεται να συμβαδίζεις με κάποιον από ένα σημείο και μετά? Όταν πλέον έχεις φτάσει σε σημείο να θεωρείς ότι όλες οι κινήσεις του είναι λάθος, όταν σταματάς να νοιάζεσαι για το τι κάνει, πώς περνάει, τι σκέφτεται ή όταν του λες έχω απογοητευτεί μαζί σου?
Καθώς τα σκέφτεται όλα αυτά αρχίζει να καταλαβαίνει πως νιώθει μια ψύχρα μέσα της. Μια ψύχρα, που ποτέ άλλοτε δεν είχε νιώσει. Σκέφτεται τις στιγμές που ζήσανε όλοι μαζί σαν παρέα αλλά και μόνοι τους σαν 2 φίλοι και δε νιώθει τίποτα. Ούτε αγάπη, ούτε νοσταλγία, ούτε πόνο.. Ένα κενό νιώθει… Κάτι τελείως αδιάφορο.. Και ένα κρίμα μόνο βγαίνει από τα χείλη της.. Ένα κρίμα από τα βάθη της ψυχής της, γιατί τώρα κατάλαβε πως μόνο την ζήλευε.. Η ζήλια της τα έκανε όλα.. Τα δικά της τα προβλήματα που ποτέ δεν έλυσε ή τουλάχιστον που από ένα σημείο και μετά δε φρόντισε να κρύψει για να μη χαθεί η φιλιά τους.. Και το χειρότερο όλων είναι το γεγονός ότι, σε μια δύσκολη στιγμή της θύμισε τα δικά της λάθη, για να μπορέσει η ίδια να βγει από πάνω ..
Το πακέτο κοντεύει να τελειώσει.. Ρουφάει αχόρταγα τον καπνό, σαν να ναι το μόνο της φάρμακο για την αρρώστια της.. Και αυτή έκανε λάθη… Πιο πολλά από την άλλη.. Όμως φρόντισε τα λάθη της να μην επηρεάσουν κανέναν άλλο πέρα απ τν εαυτό της, γιατί δεν ήθελε κανέναν να μπλεχτεί με τις σκέψεις της.. Κρίμα που και η άλλη δεν το κατάφερε… Κρίμα γιατί την αγαπούσε πολύ … Κρίμα γιατί πίστεψε πως θα μπορούσε να στηριχτεί πάνω της … Κρίμα …

Παιχνιδίσματα του νου και της ψυχής….

Μπερδεμένη τα κοιτάει όλα. Θολωμένη η εικόνα στο μυαλό της. Διαφορετικά τοπία. Ξένες φωνές. Φιγούρες απόκοσμες. Γέλια δυνατά. Μέσα απ’αυτά ξεχωρίζει το δικό της. Γελά και όμως δε το νιώθει, δε το ακούει. Σαν να είναι έξω από το σώμα της. Και μιλάει. Με δυσκολία κατανοεί τις λέξεις, που ξεχύνονται σα χείμαρρος. Μιλάει ακατάπαυστα και στην αρχή νιώθει τους άλλους να γελούν. Έπειτα από λίγο, όμως, ακούει κλάματα. Μα καλά τί λέει; Ψάχνει με δυσκολία το νόημα των λεγομένων της , σχεδόν πονοκεφαλιάζει. Τίποτα. Δε βγαίνει άκρη.
Σταματά να μιλάει και σηκώνεται να περπατήσει. Νιώθει να τρεκλίζει και μετά από λίγο στέκεται στα πόδια της. Ανοίγει την πόρτα και περπατά έξω. Στα πρώτα 10 μέτρα σταματά. Θέλει τσιγάρο. Μα καλά αυτή πότε άρχισε να καπνίζει; Δε θυμάται. Όλα είναι συγκεχυμένα στο νου της. Ψάχνει τις τσέπες της αλλά δε βρίσκει τίποτα. Στέκεται όρθια στη μέση του πεζοδρομίου σα χαμένη. Αποφασίζει να συνεχίσει να περπατάει. Η κατεύθυνση είναι άγνωστη και ο προορισμός αδιάφορος για την ίδια.
Σιγά σιγά συνέρχεται. Θυμάται. Ένα μέρος με πολύ δυνατή μουσική, πολλά παιδιά, ποτά, τσιγάρα δεξιά αριστερά. Όλα μέσα σε ένα θολό πλαίσιο. Το μόνο που θυμάται πολύ έντονα είναι μια ματιά, ένα βλέμμα. Ένα ζεστό και φιλικό βλέμμα και μετά κενό.
Σκοντάφτει και πέφτει κάτω. Τυλίγεται στα πόδια της και η ανάμνηση αυτής της ματιάς της φέρνεις δάκρυα. Ακόμη και τώρα νιώθει να’ναι έντονα καρφωμένα πάνω της. Κοιτάει δεξιά αριστερά αλλά δεν υπάρχει ψυχή. Βουρκώνει περισσότερο και συνάμα ένα κύμα θυμού την κατακλύζει. Δε ξέρει γιατί, όμως. Παλεύει να θυμηθεί και η εικόνα είναι πάλι θολή. Σταματά να αναρωτιέται και βυθίζεται σε ένα βουβό κλάμα. Τα δάκρυα πέφτουν πάνω στα αναψοκοκκινισμένα της μάγουλα και πού κ πού ακουγόταν ένας μικρός αναστεναγμός. Κλαίει για εκείνη τη ζεστή ματιά που νιώθει ότι την πρόδωσε. Κλείνει το πρόσωπό της ανάμεσα στα γόνατα της και κλαίει με περισσότερη λύσσα και απογοήτευση. Ένα γιατί επανέρχεται στο νου της αλλά η θολούρα της απαγορεύει να διεισδύσει σε κείνη την πληροφορία.
Δε νιώθει τι γίνεται γύρω της, αν τη βλέπει κανείς, αν την προσπερνάνε, αν την λυπούνται. Δεν την νοιάζει τίποτα, μονάχα να μάθει το γιατί. Μετά από ώρα σηκώνει τα μάτια της και βλέπει να ξημερώνει. Το φως την ενοχλεί αλλά δεν κάνει κάτι για να προστατευτεί. Κοιτάει τον ουρανό, τα χρώματα, τα παιχνίδια του ανέμου. Κλείνει τα μάτια της να νιώσει τον άνεμο σε κάθε πτυχή του κορμιού της. Ανασαίνει γρήγορα, αχόρταγα. Η θολούρα αρχίζει να υποχωρεί σιγά σιγά. Όμως, δε σκέφτεται τίποτα. Μόνο βλέπει την ανατολή. Μαγεμένη σα μικρό κοριτσάκι. Εκστασιάζεται με την πλοκή των χρωμάτων. Ανοιγοκλείνει τα μάτια της, για να δει τυχόν αλλαγές. Παίζει με τον άνεμο περνώντας τα δάχτυλα της μέσα από τα μαλλιά της. Ένα χέρι την πιάνει από τον ώμο. Στην αρχή δεν κάνει καμία κίνηση, δε γυρνάει να δει ποιος είναι. Σαν να μην έχει σημασία ποιος θα της μιλήσει, ποιος θα την πάει σπίτι. Εκείνος της πιάνει ακόμη τον ώμο καθώς σκέφτεται όλα αυτά. Σε μια στιγμή αλλάζει απότομα γνώμη και γυρνάει το κεφάλι της. Δεν αναγνωρίζει το πρόσωπο μόνο τα μάτια. Εκείνη η ζεστή ματιά. Ένα μειδίαμα ζωγραφίζεται στο πρόσωπό της, την αμέσως επόμενη στιγμή όμως το βλέμμα της σκληραίνει. Μπορεί να νιώθει τη ματιά του όμως το αίσθημα της προδοσίας είναι πιο δυνατό. Γυρνάει το κεφάλι της από την άλλη. Εκείνος δε προβαίνει σε καμία κίνηση. Συνεχίζει να έχει το χέρι του στον ώμο της και απλά περιμένει. Μετά από λίγο εκείνη τον ξανακοιτά. Βαθιά μέσα στα μάτια να βρει τις απαντήσεις που δεν μπορεί να ανακαλύψει μόνη της. Δε τις βρίσκει. Βρίσκει εξίσου μεγάλα ερωτηματικά στα μάτια του. Αυτή τη φορά δε στρέφει άλλου το βλέμμα της. Τον κοιτάει γιατί της αρέσει αυτή η ζεστασιά. Της αρέσει όπως είναι τώρα.
Την αγκαλιάζει και κείνη χώνεται ευχαρίστως εκεί μέσα. Χωρίς λόγια, χωρίς γιατί. Στο κάτω κάτω αν δεν νοιαζόταν για αυτήν δε θα την έψαχνε. Δε θα καταλάβαινε πως εκείνη είχε φύγει. Και μ’αυτές τις σκέψεις αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του, σαν να μην υπήρχε αύριο…..

ΕΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΣΤΟΥΣ ΜΟΝΤΕΡΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ


ΕΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΣΤΟΥΣ ΜΟΝΤΕΡΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ

Πάει ο καιρός ο χαλαρός. Αρχίζει η πολυαγαπημένη περίοδος για όλους τους φοιτητές! Και φυσικά μιλάω για την εξεταστική .. Ειδικά αν είσαι κ πρωτοετής εκεί είναι που τα βρίσκεις σκούρα γιατί άντε πάλι κάτσε διάβασε μετά από τόσο διάβασμα που έκανες όλη την χρονιά.. Επειδή λοιπόν βαρέθηκα όλο να διαβάζω τα φετινά βιβλία είπα να διαβάσω τα περσυνό και όχι όποια κ όποια αλλά τα αρχαία και ακόμη ειδικότερα τα πολιτικά του Αριστοτέλη.
Σύμφωνα, λοιπόν, με τα λεγόμενά του η πόλη είναι μια κοινωνία(στην οποία με την ευρύτερη έννοια ανήκαν κ άλλες κοινότητες) κ η συγκρότηση τους είχε ένα στόχο: να πετύχουν το ευ ζην δηλαδή την ευδαιμονία. Ο άνθρωπος γίνεται φανερό ότι είναι συνδεδεμένος με την έννοια του πολίτη καθότι δεν θα μπορούσε να υφίσταται πόλη χωρίς πολίτες. Η επιδίωξη του αγαθού αυτού είναι μια ενέργεια που ο κάθε πολίτης την προσπαθεί μόνος του. Αυτή συνδέεται με την επιδίωξη του αγαθού ως σκοπού της πόλης. Άρα, η ευδαιμονία μέσα από τις πράξεις του ενός ατόμου γίνεται η ευδαιμονία για όλη την πόλη. Έτσι, η συμπεριφορά του ατόμου έχει πολιτικό περιεχόμενο καθώς οι πράξεις του έχουν μόνο πολιτικές συνέπειες.
Ο Αριστοτέλης θεωρεί ότι η πόλη είναι ολοκληρωμένη και τέλεια όταν έχε καταφέρει να πετύχει την αυτάρκεια, δηλαδή την κατάσταση κατά την οποία δε θα χρειάζεται καμία βοήθεια για την κάλυψη των βασικών της αναγκών. Παράλληλα δέχεται ότι η πόλη αποτελεί φυσική ύπαρξη κ ότι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να είναι ενταγμένος εκεί. Αν ισχύει το αντίθετο τότε υπάρχουν άσχημες επιπτώσεις για το ίδιο το άτομο.
Σε γενικές γραμμές αυτά ήταν τα πιστεύω του. Σήμερα, όμως, τι ισχύει?
Όλοι γνωρίζουμε πως τίποτα από αυτά που προανέφερα δεν ισχύει γιατί οι αξίες, τα ιδεώδη , τα ήθη κ όλα αυτά που κρατάνε ζωντανό έναν σωστό πολιτισμό δεν ισχύουν. Ο λόγος? Κυρίως η δίψα για εξουσία κ κατά την άποψη μου όχι το χρήμα, όπως ακούγεται. Το χρήμα υπήρχε από τα πρώτα χρόνια που ο άνθρωπος συγκρότησε για πρώτη φορά πόλη, Το χρήμα αποτέλεσε το βασικό μέσο για να μπορέσει να κάνει τις συναλλαγές του χωρίς να χρειάζεται να μοιράζει τα προϊόντα του δεξιά και αριστερά και μάλιστα πολλές φορές μπορεί να έκανε και «λαν8ασμένες» συναλλαγές ανάλογα με τις ανάγκες του πάντα. Θα μου πει κάποιος όμως ότι και η δίψα για εξουσία προϋπήρχε, Συμφωνώ, όμως, με την εγκαθίδρυση του χρήματος ως βασικού μέσου συναλλαγής πολλοί του δώσανε παραπάνω αξία από όση θα έπρεπε και έτσι φτάσαμε στο σημερινό σημείο. Αφού όσοι μπορέσανε αρπάξανε ό,τι μπορέσανε τώρα έρχονται κ παίρνουν από εμάς.
Η σημερινή μορφή της πόλης δε θυμίζει σε τίποτα τη θεωρία του Αριστοτέλη. Δε μπορώ να δω στη σημερινή κοινωνία ποιος είναι ο στόχος της μιας και δεν πρέπει να υπάρχει εδώ και χρόνια ένας συγκεκριμένος στόχος από μέρους του υπάρχοντος διοικητικού συστήματος. Φυσικά δε τίθεται καν το ζήτημα οι πολίτες να αγωνίζονται για το καλό της πόλης κ άρα για το κοινό καλό, αφού ο καθένας προσπαθεί με κάθε τρόπο να ικανοποιήσει τα δικά του συμφέροντα αδιαφορώντας για το αν πλήττονται τα συμφέροντα άλλων που μπορεί να βρίσκονται σε δυσχερέστερη θέση από τον ίδιο. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη κ αλληλοκατανόηση ανάμεσα στους σημερινούς ανθρώπους κ δε νομίζω να μπορέσει να υπάρξει κιόλας. Γιατί κάποιος μου είχε πει : « παιδί μου εδώ που ήρθες αγωνίσου μόνος σου γιατί κανένας δε θα σε σώσει και όλοι προσπαθούν να σε κατασπαράξουν» . Απ’ότι φαίνεται έχει δίκιο ….

WHITE CHRISTMAS (BING CROSBY 1942) Συνθέτης Irving Berlin

http://www.youtube.com/watch?v=SEsce43dkxw&feature=related





Στις 29 Μαΐου ηχογραφήθηκε το τραγούδι White Christmas, που έμελε να γίνει το πιο εμπορικό τραγούδι όλων των εποχών με συνολικές πωλήσεις περισσότερες από 80 εκατομύρια αντίτυπα. Τα 30 από αυτά αφορούν τις πωλήσεις του τραγουδιού από την ηχογράφηση του Bing Crosby, ο οποίος το παρουσίασε σε διάφορες κινηματογραφικές ταινίες όπως τα: Holiday Inn, Blue Skies και White Christmas. Ο Irving Merlin ήδη είχε στο ενεργητικό του το Easter Parade, που αναφερόταν στο Πάσχα. Έτσι με το White Christmas δημιούργησε ένα κλασικό τραγούδι για τα Χριστούγεννα, που είναι το δημοφιλέστερο Χριστουγεννιάτικο τραγούδι όλων των εποχών.

Των Αρίστων λόγος


Έρχονται στιγμές που αναρωτιέμαι μέχρι που μπορεί να οδηγηθούν οι λαοί έως ότου αντιδράσουν στα βάναυσα μέτρα που τους επιβάλουν οι “ισχυροί” της γης. Αυτοί που κρύβονται πίσω από τους μηχανισμούς εξαθλίωσης και καταδυνάστευσης των λαών, φρόντισαν πολύ καλά να “βυθίσουν” τις μάζες σε ένα πνευματικό λήθαργο, καθιστώντας τες ανίκανες να σκεφτούν για την επιβίωσή τους. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι ξεχάσαν η ίσως δεν έμαθαν και ποτέ ποιοί είναι, από πού είναι, ποιος είναι ο προορισμός τους.
Κάνοντας μερικές σκέψεις επισημαίνω τα κάτωθι:

ΥΠΟ ΚΑΤΟΧΗ Η ΧΩΡΑ

Οι αρχηγοί κρατών ασκούν μια εξουσία η οποία είναι απαραίτητη στις μεταπτωτικές συνθήκες ζωής. Με αυτή την έννοια αποδίδουμε τιμές αρχηγού κράτους. Αύριο καταφθάνει στην Ελλάδα ο γάλλο-εβραίος  επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος-Καν και πληροφορήθηκα από τα ΜΜΕ ότι η Ελληνική πολιτεία θα τον υποδεχτεί αποδίδοντάς του τιμές αρχηγού κράτους. Ο σκληρός τεχνοκράτης πολιτικός, πρώην κουμουνιστής, σοσιαλιστής και πρώην μέλος της γαλλικής πολιτικής σκηνής (υποψήφιος μελλοντικός διεκδικητής της γαλλικής προεδρίας στο μέλλον, αν λάβει το χρίσμα), φαίνεται καθαρά πια ότι ασκεί αυτού του είδους την εξουσία που αναφέρθηκα παραπάνω και που θα έχει συνέπειες για την διαμόρφωση των εξελίξεων στην χώρα μας.       
Η κατοχική κυβέρνηση παραδίδει την χώρα στα χέρια των διεθνών αρπαχτικών, μιλώντας για μέτρα που απαιτούνται για την σωτηρία της πατρίδας μας, ενώ ταυτόχρονα κάνει ότι είναι δυνατό για να αποδομήσει το κράτος. Οι Έλληνες πανηγυρίζουν για την ¨σπίθα¨ που ανάβει ο Μίκης την ώρα που έχουν πιάσει φωτιά τα μπατζάκια μας και καίγεται ο κάμπος, οι Έλληνες πανηγυρίζουν για την τσακμακιά του Μίκη και όλοι μαζί μιλούν για αντίσταση, την στιγμή που  το 80% του εκλογικού σώματος δεν έκανε τον κόπο να σηκωθεί από τον καναπέ του και να πάει να ψηφίσει για το μέλλον του.

ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΡΩΙ ΠΡΩΙ ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ


Στο λεωφορείο όμως συναντάς τόσες ιστορίες που λες τελικά η δικία μου δεν μετράει κ πολύ. Σήμερα λοιπόν όπως κάθε πρωί σηκώθηκα, ντύθηκα, πήρα τα δύο υπέροχα λεωφορειάκια μου (γιατί ή μένεις στο πανόραμα και είσαι μέρος της καπιταλιστικής-κ καλά ελίτ- ή δεν είσαι) και κατέβηκα στο κέντρο, για να πάω σαν καλό κορίτσι στη σχολή μου..
Παρατηρούσα τους ανθρώπους στη στάση.. Πόσοι κοιτάνε αλλά ουσιαστικά δε βλέπουν τίποτα τριγύρω τους, πόσοι σε κοιτάνε με ζήλο η φθόνο, πόσοι είναι αυτοί που έχουν κουραστεί από όλους κ από όλα αλλά κ πόσοι είναι αυτοί που ενώ έχουν κουραστεί, ενώ πιστεύουν πως δύσκολα τα πράγματα θα αλλάξουν έχουν ακόμα εκείνη τη λάμψη στα μάτια τους κ την πεποίθηση πως μπορούν αυτοί, είτε μόνοι τους είτε μαζί με μία μικρή ομάδα ανθρώπων, να προξενήσουν μεγάλες αλλαγές ή ακόμη κ μικρές αλλά ριζικές..
Ολονών τα μάτια, όμως, άμα τα προσέξει κανείς σου βγάζουν μια γλυκιά αίσθηση αναμνήσεων.. Αναμνήσεων μιας ζωής ολόκληρης που κατά πάσα πιθανότητα είναι κ περιπετειώδης(όσο για τα δικά τους δεδομένα περιπετειώδης μπορεί να ήταν).. Ο κάθε άνθρωπος εξάλλου κουβαλά τη δική του ιστορία , κ ως γνωστόν τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας.. Πόσες φορές δε μπήκα στον πειρασμό να ανακαλύψω τις ιστορίες αυτές όμως πάντα σταματούσα θεωρώντας πως παραβιάζω κάτι προσωπικό.
Τουλάχιστον , ξέρω πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ονειρεύονται κ παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο, από αυτό που μας προσφέρουν και μας λένε ότι βάσει αυτού θα ζούμε για τα επόμενα 10 χρόνια. Τουλάχιστον υπάρχουν λίγοι που ακόμα δε φοβούνται να μιλήσουν ελεύθερα κ ας διακυβεύονται προσωπικά τους συμφέροντα. Το ότι είναι λίγοι δε σημαίνει πως οι υπόλοιποι πρέπει να επαναπαυόμαστε και να λέμε : ‘αυτοί ας βγάλουν το φίδι από την τρύπα’ .Δυστυχώς όμως σήμερα αυτό συμβαίνει κ αν δεν αλλάξει τίποτα αυτό θα συμβαίνει για πολλά ακόμα χρόνια...

AQUALUNG (JETHRO TULL)




Οι Jethro Tull έγιναν γνωστοί ως μια ψυχεδελική blues μπάντα στα τέλη της δεκαετίας του 60, κέρδισαν όμως την προσοχή του κοινού χάρη στον τραγουδιστή τους, φλαουτίστα Ian Anderson.Στο τέταρτο΄άλμπουμ τους, το Aqualung, έγιναν πια superstar παίζοντας κομμάτια μεγάλης χρονικής διάρκειας.Δεν είναι τυχαίο ότι το 2001, επέστρεψαν μέσα στον κατάλογο με τα δημοφιλέστερα άλμπουμ της Αμερικής, 30 χρόνια μετά την πρώτη τους εμφάνιση εκεί.Το Aqualung είναι μια από τις καλύτερες μουσικές στιγμές του 20ου αιώνα, έτσι δίκαια παίρνει μια θέση μέσα στα 2004 τραγούδια.

Η χρεοκοπία της αρετής και του πνεύματος

(τίς γὰρ αὐτῶν νόος ἢ φρήν; δήμων ἀοιδοῖσι πείθονται καὶ διδασκάλῳ χρείωνται ὁμίλῳ οὐκ εἰδότες ὅτι “οἱ πολλοὶ κακοί, ὀλίγοι δὲ ἀγαθοί) γιατί ποιος είναι ο νους τους ή η φρόνηση τους; Πείθονται απ' τους τραγουδιστές του λαού και παίρνουν τον όχλο για δάσκαλο τους, χωρίς να ξέρουν ότι “οι πολλοί είναι κακοί και οι καλοί ...λίγοι”.               
~Ηράκλειτος~  (Ίων φιλόσοφος) | 544-684 π.Χ. |
Ζούμε σε έναν κόσμο πολύπλοκο, πολυδιάστατο και δυσνόητο για μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας. Αυτό που κάνει τον άνθρωπο να ξεχωρίζει από τη ¨μάζα¨ είναι η όξυνση του πνεύματος και η αρετή που πρέπει να τον διακατέχει. Μέσα από την μόρφωση και με όχημα την γνώση μπορούμε να πορευτούμε με ασφάλεια στους επικίνδυνους δρόμους  αυτού του κόσμου σε αρμονία με την ύλη μας, η αρετή σαν ηθικό κιγκλίδωμα στις άκρες του ¨δρόμου¨ μας προστατεύει από την απόκλιση της ορθής πορείας μας. Τι συμβαίνει όμως όταν απουσιάζουν από την ζωή μας η αρετή και το οξύ πνεύμα; Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον, ζει μέσα σε οργανωμένες κοινωνίες και ο ένας εξαρτάτε από τον άλλο. Οι κύριες  αλλαγές που συμβαίνουν στις ζωές όλων μας καθορίζονται από τις επιλογές μας και οι επιλογές μας από την κρίση μας. «Στον δρόμο της Αρετής οι θεοί έβαλαν από την αρχή του, τον ιδρώτα. Δρόμος στενός και ανηφορικός και δύσβατος φέρει σ’ αυτήν σαν ξεκινάς. Όταν όμως αξιωθείς και φθάσεις στο άκρο, εύκολος είναι έπειτα, αν κι έχει πάντα κόπους.»           
~Ησίοδος~ | (Αρχαίος Έλληνας ποιητής) | 7ος αιών π.Χ. |

ΜΟΥΣΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

ΠΟΝΤΟΣ 2

Τα μουσικά όργανα που υπήρχαν στον Πόντο ήταν:
Ο κεμεντζές
Η ζουρνά ή ο ζουρνάς
Αγγείον ή τουλούμ’ ζουρνά
Χειλιαύρι(ν) ή Χειλιαύλι(ν)- (χιλίαυλος)
Ταούλ (νταούλι)

ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Η μουσική παράδοση ενός τόπου αντικατοπτρίζει την ιστορία του τόπου αυτού καθώς και την ιδιοσυγκρασία των ανθρώπων και εν γένει τον πολιτισμό της περιοχής αυτής. Αυτό ακριβώς ισχύει και για την ποντιακή μουσική παράδοση η οποία καταδεικνύει από τη μια τις έγνοιες, τα δείνα και τις ταλαιπωρίες των Ελλήνων του Πόντου ανά τους αιώνες αλλά από την άλλη κάνει ολοφάνερο το ήθος, τις παραδόσεις και τον τρόπο που προσέγγισαν οι Πόντιοι υπαρξιακά θέματα όπως η ζωή, ο έρωτας και η ανδρεία και το θάρρος των ακριτών προς την υπεράσπιση της πατρίδας.

Ταΰγετος





Ακόμα πλανώνται στο μυαλό μου οι ιστορίες που άκουγα να διηγούνται οι μεγαλύτεροι μου σαν ήμουν παιδί. Θυμάμαι τα συναισθήματα μου να πάλλονται εκείνες τις στιγμές που  τις φύτευαν μέσα μου, κάνοντας τες να μοιάζουν κάτι μεταξύ πραγματικού και φανταστικού. Όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν με έφεραν αντιμέτωπο με γεγονότα και καταστάσεις στην ζωή μου, αποδεικνύοντας μου έτσι μέσα από ένα τρόπο μαγευτικό ότι κάθε άλλο παρά παραμύθια είναι όλες αυτές οι ιστορίες. Κάθε διήγημα κρύβει αλήθειες δοσμένες τόσο απλά όσο και ο λόγος τους, το δικό μας σύγχρονο μυαλό αποκομμένο από τον απλό τρόπο σκέψης και υπό το βάρος των προκαταλήψεων και της αμάθειας του σύγχρονου κόσμου, απορρίπτει τις αξίες και την γνώση που πρεσβεύουν οι ιστορίες αυτές.

Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ


Κύρια πηγή για την βιβλιοθήκη του Αριστοτέλη αποτελεί ο Στράβων।Σύμφωνα με τα λεγόμενά του ήταν η πρώτη μεγάλη ιδιωτική βιβλιοθήκη της αρχαιότητας।Ο Σταγειρίτης φιλόσοφος συνέγραψε και αγόρασε συγγράμματα που κάλυπταν όλο το φάσμα των τεχνών και των επιστημών της εποχής του।Επίσης μάζεψε χάρτες και όργανα για την διδασκαλία των φυσικών μαθημάτων।Το υλικό που συγκέντρωσε ήταν βασισμένο στις δικές του στοχαστικές αρχές।Ο Μέγας Αλέξανδρος του είχε εξασφαλίσει ετήσια επιχορήγηση 800 ταλαντων।Επιπροσθέτως κατα την διάρκεια της επεκτατικής του πορείας του έστελνε σημαντικό βιβλιακό και άλλο υλικό για την σύνταξη του έργου του Πολιτείαι।Ανεξάρτητα από την αξιοσημείωτη συμβολή του Αλεξάνδρου,ο ίδιος ο Αριστοτέλης είχε την απαραίτητη οικονομική ευχέρεια για την αγορά βιβλίων।Γνωστό είναι το περιστατικό της καταβολής των τριών ταλάντων για την απόκτηση των 43.475 στίχων που συνέθεταν τα έργα του Σπεύσιππου(κληρονόμος। και διάδοχος του Πλάτωνα στην

Danniel & Mariane Pearl η απάντηση στο χάος















A few years later, my husband, Danny Pearl, a reporter for The Wall Street Journal, was kidnapped and brutally murdered by religious extremists in Pakistan. I was five months pregnant with our son. Danny's killers claimed that he was a spy working for the CIA and Mossad, the Israeli intelligence agency, and that because he was a Jew and an America, he deserved death. In reality, Danny was a true citizen of the world who spoke several languages, even some Arabic; he was full of life, smart as hell and funny, too. I adored him. When he died, everything I learned from my parents' lives and deaths came back to me—the politics, the cynicism, my mother's fundamental belief in human nature, the justice, the pride, the dignity. It all came back. And I knew too well the one thing that could defeat me and, my extension, my husband's memory and our son: helplessness. I decided that if those who killed my husband were determined to show the gruesome side of humanity, I would display its integrity, beauty and resilience. That would be my true revenge.
Λίγους μήνες μετά την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, οι δημοσιογράφοι Ντάνιελ (της Wall Street Journal) και Μαριάν Περλ βρίσκονται στο Καράτσι του Πακιστάν ως ανταποκριτές για τις εφημερίδες τους. Είναι παντρεμένοι και η Μαριάν βρίσκεται στον 5ο μήνα της εγκυμοσύνης της.

ΒΟΤΑΝΑ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ




Μάραθος
Χρήση σύμφωνα με τον Ιπποκράτη: Για τους πόνους της μήτρας και τη μητρορραγία. Θεωρείτο επίσης ότι βοηθά στη σύλληψη.
Σύγχρονη χρήση: Για τους πόνους των ματιών, την κυστίτιδα, τα αρθριτικά. Προφυλάσσει από τη γρίπη, το βήχα, τον κοκίτη, το άσθμα, τις στομαχικές διαταραχές, τη ναυτία και τους κοιλιακούς πόνους των παιδιών. Oι σπόροι του βοηθούν την πέψη των μωρών. O μάραθος θεωρείται ότι αυξάνει το γάλα στις θηλάζουσες μητέρες, ενώ χρησιμοποιείται για τον καθαρισμό και τον αρωματισμό του στόματος, είναι ευεργετικός για τα μαλλιά και αντιρυτιδικός.
Μύθος: Oι αρχαίοι Έλληνες το έλεγαν «μάραθρον» και το θεωρούσαν σύμβολο επιτυχίας. Το όνομά του οφείλεται στο ότι φύτρωνε στο Μαραθώνα. O Πλίνιος το αναφέρει σε συνταγές του, ενώ πίστευε ότι τα φίδια έτρωγαν μάραθο για να αλλάζουν δέρμα. Το 10ο αιώνα συνδέθηκε με τη μαγεία, ενώ την περίοδο του Μεσαίωνα ταυτίστηκε με το αδυνάτισμα, γιατί πίστευαν ότι οι σπόροι του έκοβαν την όρεξη.

Η ΙΕΡΗ ΕΛΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ



Η πρώτη ελιά δίπλα από το Ερεχθείο θεωρείται δένδρο ιερό, το οποίο ο λαός της Αθήνας το πλησίαζε με ευλάβεια και απόθετε αναθήματα, καρπούς, κρεμούσε στεφάνια και έδενε στα κλαδιά του στεφάνια. Με το λάδι του φωτίζονταν οι άσβεστες λυχνίες του Παρθενώνα, με τους κλάδους του στεφάνωναν τους ποιητές για τις νίκες τους. Όταν οι Πέρσες λεηλάτησαν την Αθήνα πυρπόλησαν τα ιερά και μαζί τους την ελιά στο Ερεχθείο.Την επόμενη μέρα δόθηκε η άδεια στους εξόριστους που ακολουθούσαν τον Ξέρξη να ανέβουν στον ιερό βράχο για να θυσιάσουν. Με έκπληξη και τρόμο είδαν από το καμένο δέντρο να έχει πεταχτεί νέο βλαστάρι, προμήνυμα για τα όσα θα επακολουθήσουν στην Σαλαμίνα, στις Πλαταιές και στην Μυκάλη. Από αυτή την ελιά, σύμφωνα με τις παραδόσεις, δημιουργήθηκαν και τα δώδεκα ελαιόδεντρα της Ακαδημίας, τα οποία συμβόλιζαν τις δώδεκα πύλες της Αθήνας. Αυτά δε μεταλαμπαδεύτηκαν κατόπιν και έτσι σχηματίστηκε το ιερό δάσος της πόλης της Παλλάδος, ο Ελαιώνας των Αθηνών.Ξεκινούσε από την κοιλάδα των Αθηνών και προς τα Δυτικά . Τα ελαιόδενδρα δια πλαγιοδρομιών σκιάζοντα εκατέρωθεν τον Αιγάλεων έφθαναν εις το Δαφνί και κατέληγαν στην θάλασσαν της Σαλαμίνος.

Τουρκικό Σχέδιο Επίθεσης Κατά Ελλάδος




Related Posts with Thumbnails